اشعار نزار قبانی

  فرا رسیدن نوروز را به همه دوستان وعزیزان تبریک گفته

وآرزوی سالی خوش را برای همگان دارم

2

و اَنا کالطفلة فی یدِهِ

کالرّیشةِ تحملها النّسمات

یحمل لی سبعةَ اَقمار

و من مانند کودکی در دستانِ اویم

مانندپری که نسیم‌ می‌بردش

برایم هفت  ماه می‌آورد

بیدیهِ … و حزمَةَ اغنیّات

یهدینی شَمسا ً… یهدینی

صَیفاً … و قطیعَ سنونوّات

در دستانش برایم بقچه‌ای ترانه می‌آورد

آفتابی می‌دهدم

و تابستانی  و دسته ای از چلچله‌ها

کَلِمات/ کلمه‌ها

1

یسمعنی … حین یراقصنی

کَلِماتٍ … لَیست کالکلِمات

می‌گویدم … هنگامی که به رقص برمی‌خیزاندم

کلمه‌هایی که شبیه دیگر کلمه‌ها نیست

یاخذنی من تحت ذِراعی

یزرَعنی فی احدی الغیمات

زیرِ بازو‌انم را می‌گیرد

و بر ابری می‌نشانَدم

والمَطَر الاسود فی عَینی

یَتَساقَط زَخّاتٍ … زَخّات

بارانی سیاه ازچشمانم

نم‌نم  می‌بارد

یحملنی مَعَه … یحملنی

لمساءٍ وَردیِّ الشرفات

مرا با خود می‌برد… می‌برد

به بعد از ظهری که ایوانش عطرآگین است

..................

2

احبک، یا شاعرة الأمواج النیلیة

یا صاحبة الکلمات الوردیة

أقطفتک کوکبة شذریة

بسماء حیاتي

قرأت أبجدیة محبتک حرفاً حرفا

یا قدیستی الحبیبة

ای شاعر امواج نیلی

و صاحب کلمات گل رنگ ،دوستت دارم

ترا، ای ستاره فیروزه ای

در آسمان زندگیم،چیدم

ابجد محبت ترا

حرف به حرف خواندم

ای قدیسه دوست داشتنی من

أیقنت بأنه

کان یعشقني من عالم الذر

و أشهد بحروف قصائدي

بأنه یحبني أکثر مني

    یقین یافتم

که او از عالمی دیگر عاشق من بود

و به کلمه های شعرم سوگند یاد می کنم

 امروز  شعر زيباي  عشق "الحب" را برایتان میگذارم

بی عشق هیچ چیز ماندگار نیست

قلت

إنی احببتک من قبل الولادة

و أشهد بکلمات قصائدي

و سأبقی علی هذا الحب

حتی بعد الموت

گفتم:

پیش از تولد

عاشق تو شدم

سوگند یاد می کنم

به کلمه های شعرم

که بر این عشق پای بندم

حتی پس از مرگ

 قال :

کنت في عالم النسیان

فجأة عصفتي كياني

بقصیدة من دون قوافي

بموسیقی قطرات المطر

علی قلب البحر

و غناء القمر

گفت :

 در عالم فراموشی بودم

ناگهان به وجودم وزیدی

با شعری بدون قافیه

با موسیقی قطرات باران

بر قلب دریا و ترانه ماه

شعر زیبایی را برایتان میگذارم، فکر کنم از نظری هست.امیدوارم دلتنگی هایتان کمتر وکمتر بشه

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست

آه! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق

وسکوت تو جواب همه مسئله هاست

أسمعُ بخشوعٍ

موسیقی برامز،

و بیتهوفن ،

و شوبان ،

و رحمانینوف .

و لکنَّ البَدویَّ فی داخلی

یَظلُّ یَشتاقُ الی صوت الربابَه . .

موسیقی برمز ،

و بتهوون ،

و شوپن ،

و رحمانوف را

با فروتنی گوش می دهم

لیک خوی صحرایی درونم

4

کل الذی أعرف عن مشاعری

أنک یا حبیبتی، حبیبتی

تمام آن‌چه دانسته ‌ام همین است

تو عشق منی

و أن من یًحب

لا یفکر

و آنکه عاشق است

به هیچ چیز نمی‌ اندیشد

3

حبک ما یکون یا حبیبتی؟

به‌ راستی عشق تو چیست؟

أَزَهرةٌ ؟ أم خنجر؟

أم شمعةٌ تضیء

أم عاصفةٌ تدمر؟

أم أنه مشیئة الله التی لا تقهر

گل است یا خنجر؟

یا شمع روشنگر؟

یا توفان ویران‌گر؟

یا اراده‌ ی شکست‌ناپذیر خداوند؟

2

حبک ینمو وحده

کما الحقول تزهر

عشق تو، یکه و تنها قد می‌ کشد

آنگونه که باغ‌ ها گل می ‌دهند

کما على أبوابنا… ینمو الشقیق الأحمر

کما على السفوح ینمو اللوز و الصنوبر

کما بقلب الخوخ یجری السکر

آن‌سان که شقایق ‌های سرخ بر درگاه خانه‌ ها می‌ رویند

آن‌گونه که بادام و صنوبر، بر دامنه ‌های کوه می رویند

آن‌گونه که شیرینی در هلو جریان می ‌یابد

حبک… کالهواء یا حبیبتی

یحیط بی

من حیث لا أدری به، أو أشعر

جزیرةٌ حبک… لا یطالها التخیل

حلمٌ من الأحلام

لا یُحکى… و لا یُفسّر

عشقت مانند هوا

مرا در بر می ‌گیرد

بی آن‌که او را  دریابم و یا احساسش کنم

عشق تو جزیره ‌ایست که خیال به آن  دسترسی ندارد

خوابی‌ست

ناگفتنی و بدون شرح

۱

حبک طیرٌ أخضر

طیرٌ غریبٌ أخضر

یکبر یا حبیبتی کما الطیور تکبر

ینقر من أصابعی و من جفونی ینقر

عشق تو پرنده‌ای سبز است

پرنده‌ای سبز و غریب

بزرگ می ‌شود شبیه دیگر پرندگان

انگشت ها و پلک‌ هایم را نوک می‌ زند

کیف أتى؟

متى أتى الطیر الجمیل الأخضر؟

لم أفتکر بالأمر یا حبیبتی

إن الذی یحب لا یفکر

چگونه آمد؟

پرنده ‌ی سبز کی آمد؟

به این موضوع نمی اندیشم!

که عاشق هرگز اندیشه نمی‌ کند

حبک طفلٌ أشقر

یکسر فی طریقه ما یکسر

یزورنی… حین السماء تمطر

یلعب فی مشاعری و أصبر

عشق تو کودکیست با موی طلایی

می ‌شکند هر آنچه شکستنیست

باران که گرفت به دیدار من می ‌آید،

بازی می‌کند  در احساسم و من صبر می کنم

8

إننی أحبک

هذه هی المهنة الوحیدة التی أتقنها

ویحسدنی علیها أصدقائی.. وأعدائی

 تو را دوست دارم

این تنها شگردی است که آموخته‌ام

و دوست و دشمنم به آن حسادت می‌کنند

قبلک.. کانت الشمس، والجبال، والغابات

 فی حالة بطالة

واللغة بحالة بطالة.. والعصافیر بحالة بطالة

پیش از تو آفتاب و کوه‌ها و جنگل‌ها

سرگردان بودند

واژه‌ها سرگردان بودند و گنجشک‌ها سرگردان بودند

 شکراً لأنک أدخلتنی المدرسه

وشکراً.. لأنک علمتنی أبجدیة العشق

ممنونم که به مدرسه راهم دادی

ممنونم که الفبای عشق را به من آموختی

وشکراً .. لأنک قبلت أن تکونی حبیبتی

7

لماذا تتآمرین علی مع المطر؟ ما دمت تعرفین

أن کل تاریخی معک.. مقترنٌ بسقوط المطر

چرا به من و باران ایست می‌دهی؟ وقتی که می‌دانی

همه زندگیم با تو در ریزش باران قرین شده‌است

وأن الحساسیة الوحیدة التی تصیبنی

هی حساسیة المطر

لماذا تتآمرین علی ؟. ما دمت تعرفین

أن الکتاب الوحید الذی أقرؤه بعدک

هو کتاب المطر

و تنها حس من

حس باران است

چرا می‌ایستانیم؟ وقتی که می‌دانی

تنها کتابی که بعد از تو می‌خوانم

کتاب باران است

عاشقی واژه ای تکراری نیست

ادامه " دوست داشتنت را از سالی به سال دیگری جابه‌جا می کنم"

را برایتان میگذارم.

 بی عشق ،هیچ چیز ماندگار نیست

6

إننی لا أحترف طقوس التهنئة

إننی أحترف العشق

وأحترفک

پیشه‌ای ندارم الا آیین پرستش تو

عشق آیین من است

تو آیین منی

یتجول هو فوق جلدی

وتتجولین أنت تحت جلدی

عشق جولان می‌دهد بر پوستم

و در زیر پوستم تو جولان می‌دهی

وأما أنا

فأحمل الشوارع والأرصفة المغسولة بالمطر

على ظهری.. وأبحث عنک

و اما من

خیابان‌ها و پیاده رو‌های شسته از باران را

بر دوشم حمل می‌کنم

در جستجوی تو

امروز تصمیم گرفتم بر خلاف معمول شعر زیبای "عاشقی نقلی استمراریست"

از محمد علی بهمنی رادر وبلاگ بگذارم

  واقعا شعر زیبا ولطیفیست، تقدیم به همه شما

دیر سالیست که در من جاریست...

                     عاشقی نقلی استمراریست...

عشق را این غزل حافظ را

                    می توان گفت مگر تکراریست...

به گمان تو و آیینه ی تو...

                   در من این شیفتگی بیماریست...

عاشقی نقلی استمراریست...

به یقین من و خشتی چون من ...

                  باور آینه ات زنگاریست... 

در چنین دغدغه های غمساز ...

                 که همه زیر و بمش بیزاریست،

                               تو به بی دردی خود شنگی و من،

                                          شوقم این است که دردم کاریست...

عاشقی نقلی استمراریست...

مادر حوصله دارم می گفت:     مرگ یک چهره ی عاشق داریست...

پیرزن رفت و رها گشت و هنوز...

                 عاشقش در پی خود آزاریست...

4

إننی أحبک

ولا أرید أن أربطک بالماء.. أو الریح

أو بالتاریخ المیلادی أو الهجری

ولا بحرکات المد والجزر

أو ساعات الخسوف والکسوف

تو را دوست دارم

و نمی‌خواهم تو را به آب یا  باد

یا تاریخ‌های هجری و میلادی

و یا به جذر و مد دریا

و  یا به ساعت‌های کسوف و خسوف، پیوند دهم

لا یهمنی ما تقوله المراصد

وخطوط فناجین القهوه

مهم نیست ستاره شناسان و 

خطوط فنجانهای‌ قهوه ، چه می‌گویند

فعیناک وحدهما هما النبوءه

وهما المسؤولتان عن فرح هذا العالم

دو چشمانت ، به تنهایی بشارت دهنده اند

آن‌ها مسول شادمانی این هستیند

3

إننی أحبک

تو را دوست دارم

ولا أرید أن أربطک بذاکرة الأفعال الماضیه

ولا بذاکرة القطارات المسافره

و نمی‌خواهم تو را به خاطره‌ های گذشته

و به حافظه‌ی قطار‌های مسافربری پیوند دهم

فأنت القطار الأخیر الذی یسافر لیلاً ونهاراً

تو آخرین قطاری هستی که شبانه روز سفر می‌کند

فوق شرایین یدی

بر رگهای دستم

أنت قطاری الأخیر

تو آخرین قطار منی

وأنا محطتک الأخیره

 و من ،آخرین ایستگاه تو